Mij dawnij hołos

Pałkyj, niczym nezaspokijnyj,
łowlju słowa, mow barwni skelcja.
Jak że ż ja ternja tuhy rwijne
z korinnjam wyrwu z sztolni sercja?

Terpke pochmiłlja swiżych rankiw
p’janyt jak i dawnijsz p’janyło.
Dywljus w błakytnu pryzmu skljanky,
de załamałos nebo w chwyli.

Rożewyj czaj mow pina z soncja,
zełenyj morok snom kołysze.
Zasłuchanyj u drużnij witer,
swij dawnij hołos czuju w tyszi:

"Aż june serce zatremtyt,
ne zaspokojene j nesyte.
Ustamy sprahłymy w cju myt
wsju chmilnist switu choczu spyty".