Dirka w nebi

Po nebu, po chmaram chłopczyna huljaje,
sumuje j smijetsja, i ptaszok hanja.
Bez tata, bez mamy, win sam tam błukaje,
i zwidky j kudy jde chłopczyna ne zna.

Po nebu błukaje w nebi dirku szukaje,
z hrozoju banjaczyt, iz witrom spiwaje, spiwaje.

Huljaw win po nebu, i janhoła strinuw,
spytaw w ńoho, chto ty? A janhoł skazaw.
Ja posłanyj w pomicz tobi Hospodynom,
Hospod chocze znaty de w nebi dira.

Po nebu błukały...

Chodyły, błukały, diwczynu wpijmały,
wona zabłukała sama w nebesach.
Łitak jiji batka rozbyws w Himałajach,
z komandy łyszyłas w żywych łysz wona.

Po nebu błukały...

Dirku szukały, des tysjaczu rokiw,
i zresztoju zmuczyłys, spaty ljahły.
Junak i diwczyna u chmarach kochałys,
a janhoł tycheńko w kutoczku chropiw.

I hrozy hrymiły, i witer spiwaw jim,
i wsi henerały jim saljutuwały,
Hospod i archanheły, dyjawoł z czortamy,
na warti jich spokoju razom stojały, stojały.