Większa czcionka | Mniejsza czcionka
Sumnyj swjatyj weczir w 46-im roci.
Po wsij naszij Ukrajini płacz na kożnim kroci.
Posidały do weczeri maty z ditoczkamy.
Zamist mały weczerjaty – załyłys slozamy.
Płacze stara maty, a dity pytajut:
"Mamo, de nasz tato, czom ne weczerjajut?"
A nasz tato, dity, w dałekim Sybiri,
Pryhaduje Swjatyj weczir w naszij Ukrajini.
Pryhaduje Swjatyj weczir, wsju swoju rodynu –
Batka, matir, żinku, ditok, neńku Ukrajinu.