Większa czcionka | Mniejsza czcionka
Sonce zachodyt, hory czornijut,
Ptaszeczka tychne, połe nimije,
Radijut ljude, szczo odpoczynut,
A ja dywljusja... i sercem łynu
W temnyj sadoczok na Ukrajinu.
Łynu ja, łynu, dumu hadaju,
I niby serce odpoczywaje.
Czornije połe, i haj, i hory,
Na synje nebo wychodyt zorja.
Na synje nebo wychodyt zorja.
Oj zore! zore! – i slozy kanut.
Czy ty zijszła wże i na Ukrajni?
Czy oczi kari tebe szukajut
Na nebi synim? Czy zabuwajut?
Koły zabuły, bodaj zasnuły,
Pro moju dołeńku szczob i ne czuły.
Dumy moji, dumy moji
Oj czoho ty, dube
Sonce zachodyt
Czoho meni tjażko
Za dumoju duma
Dywljus ja na jasniji zori
Bezmeżneje połe
Smijutsja, płaczut sołow’ji
Weczir nadwori
Wpered, Metalist!
Rozprjahajte, chłopci, koni
Uczitesja, braty moji
Dywljus ja na nebo
Zacwiła w dołyni czerwona kałyna
Zore moja weczirnjaja
Taka jiji dolja
Łiczu w newoli
Oj ne cwity bujnym cwitom
Od seła do seła
Rewe ta stohne Dnipr szyrokyj
Duma Wołocha
Za bajrakom bajrak
Meni odnakowo
Hej, lita oreł
Oj nema, nema ni witru, ni chwyli
Zapowit