Łiczu w newoli

Łiczu w newoli dni i noczi,
I lik zabuwaju.
O hospody, jak to tjażko
Tiji dni mynajut.
A lita pływut za nymy,
Pływut sobi stycha,
Zabyrajut za soboju
I dobro i łycho!
Zabyrajut, ne wertajut
Nikoły niczoho!
I ne błahaj, bo propade
Mołytwa...

Kałamutnymy bołotamy,
Miż bur’janamy, za hodamy
Try hoda sumno protekły.
Bahato deczoho wzjały
Z mojeji temnoji komory
I w more nyszkom odnesły.
I nyszkom prokowtnuło more
Moje ne złato-serebro –
Moji lita, moje dobro,
Moju nudhu, moji peczali,
Tiji nezrymiji skryżali,
Nezrymym pysani perom.
Nezrymym pysani perom...

I czetwertyj rik mynaje
Tycheńko, powoli,
I czetwertu naczynaju
Knyżeczku w newoli
Mereżaty, – zmereżaju
Krow’ju ta slozamy
Moje hore na czużyni,
Bo hore słowamy
Ne rozkażetsja nikomu
Nikoły, nikoły,
Nihde na switi! Nema słow
W dałekij newoli!

Nemaje słow, nemaje sloz,
Nemaje niczoho.
Nema nawit kruhom tebe
Wełykoho boha!
Nema na szczo podywytys,
Z kym pohoworyty.
Żyt ne choczetsja na switi,
A sam musysz żyty.
Żyt ne choczetsja na switi,
A sam musysz żyty...