Kombryh Kotowskyj

Sotni szabel błyszczat na żowtnewim sonci,
I, mow sonce, odna łysyna sija.
Jiji własnyk – herojskyj Kombryh Kotowskyj –
Na storinkach istoriji ce im’ja.
Znały wsi nawkruhy: i małeńki dity,
Urkahany odeski i Frunze znaw:
Bilsze wsoho w żytti nide prawdy dity –
Swoju hołowu łysu Kombryh kochaw.

Pryspiw:
U krywawim boju joho łysyna błyszczyt.
My cariw i paniw za Kotowskym pidem byt.
Kraszcze w switi cilim joho łysyny nema,
Nasza armija wsja sobi chocze taku mat. (2)

Taku mat... o-o...
Oho-ho-ho-ho-ho-ho...
Taku mat... o-o...
Oho-ho-ho-ho-ho-ho...

Zostałysja pozadu roky herojski
I w mohyli chołodnij Kombryh spoczyw.
Ta hołytys my budem, jak wczyw Kotowskyj,
I ljubyty żinok tak, jak win ljubyw.

Pryspiw (2)