Wijna (czastyna 1)

Łed zaplidne nebo, het zasjade sonce,
Ty pohljań duszoju, de smertelnyj bezład,
Upered do sławy za ljubu krajinu,
Tam de budut hroszi, tam wełycz czasiw.
Ty prodajsja władi, ty prodaj wse tiło,
Ne załysz niczoho, zowsim wid sebe,
Po chuju szczo wbyty, aby buty sytym,
Tam de płatjat hroszi, tam wijna ide!

Pryspiw:
Ty załyszyw wse w hnitjuczij pusteli,
Za sirymy tińmy nikczemnych rujin.
I serce twerde, mow kamiń u skeli,
K żyttju nikczemnych połutwaryn.
Załyszy dlja sebe tilky swobodu,
Duch peremohy trymaj u ruci,
Rozpały u serci nenawyst do włady,
Rozpały u serci nenawyst k wijni!

De wijna, de pekło, wse zminyłos zrazu,
Tam, de dym ta poroch – rozpały nenawyst,
Wse riszajut babky, chto prohraw, toj wmer,
I widprawljat duszu na smitnyk wijny.
Ta pobacz de prawda, w nij je sprawżnja syła,
Rozwerny swij rozum i podumaj sam,
Ty pohljań oczyma na swoje mynułe –
De wijna, de hroszi – wse bezładdja tam.

Pryspiw

Rozpały nenawyst. (8)

Rozpały u serci nenawyst do włady,
Do włady wonjuczych politwaryn.
Rozpały u serci nenawyst do włady,
Do włady prodażnych połutwaryn.
Rozpały u serci nenawyst do włady,
Rozpały u serci nenawyst do brudu,
Rozpały u serci nenawist do switu,
De hroszi wyriszujut, chto tebe wbyw!

Wijna!