Stop-kran

Knyżka. Pidłoha. Kawa. Trywoha.
Son moja mrija. Ja dija, a ty – protydija.
Chołod w nohach, szepit u hrudjach.
Nedawno zbahnuw, szczo ne tjamlju u ljudjach.
Chto taki ljudy? Chto taki ljudy?
Kwytkiw uże nemaje, misc wże ne bude.
Batareja chołodna, za wiknom Antarktyda.
Szcze j ty własztuwała meni tut korydu.
Idy-no wże spaty. Wały wże dodomu,
My tut ne potribni nikoły nikomu...

Wże desjat rjadkiw ja marju i skyhlju.
Narikannja moji taki wełyki i styhli.
Ja bilsze ne możu, chocz tak coho choczu,
Proszu tebe bilsz ne dywys meni w oczi.
Dywys kraszcze w stelju – tam tycho i harno,
A ja jdu projdus, ta znaju szczo marno.
Sydity wże tut ne maju terpljaczky,
Wczepywsja do tebe jak dosadna boljaczka.
Ty ż znajesz szczo choczesz, ty majesz swij płan,
A z mene wże dosyt. Wse. Ruka. Stop-kran.

Knyżka. Pidłoha. Kawa. Trywoha.
Son moja mrija. Ja dija, a ty – protydija...