Ja sohodni wid was wid’jiżdżaju

Ja sohodni wid was wid’jiżdżaju
Boronyty ridneseńkyj kraj,
Może, wernus, a, może, zahynu,
Ty, diwczyno, pro mene zhadaj.

Ty zhadaj ti szczasływi chwyłyny,
Jak ljubyłys, kochałysja my...
Twoje łyczko – rożewyj cwitoczok,
Twoji oczi czarujut mene.

A udoma stareńkaja maty,
Swoho syna w wikno wyhljada.
Czy powerne z czornoho lisu,
Czy połehszyt matusi żyttja?

Oj ne płacz, ne rydaj, stara maty,
Twoho syna na switi wże nema.
Win zahynuw w powstanskomu boju,
Załyszyłas mohyła sumna.

Oj u poli wysoka mohyła,
Kruhom neji szowkowa trawa.
Poskydajte, druzi, mazepynky,
Bo wże wirnoho druha nema.

Poskydały wony mazepynky,
I kljałysja za ńoho pomstyt,
Szczob wże krow ne łyłasja daremno,
I szczob neńku staru zwesełyt.

Hej, druzi, pomstit smert swoho brata,
Szczo widdaw swoje june żyttja,
W borotbi iz najiznykom-katom,
Szczob powstała Wkrajina wilna.