Czary noczi

Smijutsja, płaczut sołow’ji
I b’jut pisnjamy w hrudy:
"Ciłuj, ciłuj, ciłuj jiji –
Znow mołodist ne bude!

Ty ne dywys, szczo bude tam –
Czy zabuttja, czy zrada:
Wesna ide nazustricz wam,
Wesna w sej czas wam rada.

Na ment jedynyj załyszy
Swij sum, dumky i hore –
I strumiń własnoji duszi
Ułyj w szumljacze more.

Łowy łetjuczu myt żyttja!
Czarujs, chmelij, wpywajsja
I sered mrij i zabuttja
W rozkoszach zakochajsja.

Pohljań: usja zemlja tremtyt
W pałkych obijmach noczi,
Łyst kwitci rwijno szełestyt,
Trawi strumok workocze.

Widbyłys zori u wodi,
Łetjat do chmar tumany...
Tut lljutsja pachoszczi husti,
Tam hnutsja werby p’jani.

Jak iskra szcze w tobi horyt
I zhasnuty ne wspiła –
Hory! – żyttja jedyna myt,
Dlja smerti ż – wicznist ciła.

Czomu ż stojisz bez ruchu ty,
Koły wwes swit spiwaje?
Nałahod struny zołoti:
Benket wesna sprawljaje.

I smiło jdy pid dzwin czarok
Z wohnem, z pisnjamy w hosti.
Na swjato radisne kwitok,
Kochannja, sniw i młosti.

Zahyne wse bez worottja:
Szczo wizme czas, szczo ljudy.
Pohasne w serci bahattja,
I zachołonut hrudy.

I schoczesz ty wernut sobi,
Jak Faust, dni mynuli...
Ta znaj: nad nas – bohy skupi,
Nad nas – hłuchi j neczuli..."

Smijutsja, płaczut sołow’ji
I b’jut pisnjamy w hrudy:
"Ciłuj, ciłuj, ciłuj jiji –
Znow mołodist ne bude".