Po dibrowi witer wyje

Po dibrowi witer wyje,
Huljaje po polju,
Kraj dorohy hne topolju
Do samoho dołu.

Stan wysokyj, łyst szyrokyj
Marne zełenije;
Kruhom połe, jak te more
Szyroke, synije.

Czumak ide, podywytsja
Ta j hołowu schyłyt;
Czaban wranci z sopiłkoju
Sjade na mohyli,

Podywytsja – serce nyje.
Kruhom ni byłyny!
Odna, odna, jak syrota
Na czużyni, hyne!