Miżhir’ja

Husta smereka bilja chaty,
I chram nowyj u zwony ne b’je
Zustrine tut horjanka-maty,
Bo wse tut ridne, wse moje.
Tut hory hrajut i spiwajut,
Iskrytsja Szypit-wodospad,
Ja prytuljus do cho kraju,
Szczob znow wernutysja nazad.

Pryspiw:
Miżhir’ja, miżhir’ja
Prywitna udacza,
Nebesna krasa
Osjajnych werchowit,
Miżhir’ja, miżhir’ja
Chto coho ne baczyw?
Po czary nezwyczni,
Do nas pryjizdit.

Probihało dawno dytynstwo
Po cych zakruczenych steżkach.
Wże sjaje oseni namysto
Na połotnjanych soroczkach.
Tut witer, mow u dudku swyszcze,
A tysza – muzyka serdec,
Miż hir tomu j do Boha błyżcze
Seło rodynne Pyłypec.

Pryspiw: (2)
Miżhir’ja, miżhir’ja
Wse wyszcze i wyszcze
De wysi jasnoji
Żywi witrażi.
Miżhir’ja, miżhir’ja,
Nenacze horyszcze
Wkrajinskoji chaty
J mojeji duszi.