Tysjacza rokiw

Doswita wstaw ja wyhljanuw z chaty,
Dywno na dwori, j ne choczetsja spaty.
Witer stychaje – doszcz nakrapaje,
Sonce z-za chmary hen – wyhljadaje.
Witer na poli pył pidijmaje
De tiji kwoli? Wże bolju nemaje!
Dity maliji z aspydom hrajut
Szałeni zmiji bilsze ne kusajut!
Szczo za nowyna? W mistach i w sełach,
Kudy ne pidesz – wsi ljudy weseli.
Toż tiji nywy tak pobiliły –
Prawdywi ljude odesnuju siły.
Anheły tiji skuwały zmija –
Tysjaczu rokiw zemlja radije!
Jdit na majdany, skyńte kajdany,
Smert taja ljuta wże ne distane!