Czumacka (Dodomu)

– Stij, ne spiszy, ne liz w koliju,
Jiji protoptały wikamy hrichamy...
To ljudske, ne Boże.– Dobre, stoju,
Chocza wsi kartajut didamy-batkamy...
– Standarty, kanony, klisze, rytuały
Wiru żywu nyzweły w zabobony,
Diłery Boha wid nas zachowały,
Iz błahodati naszyły zakoniw.
– Te, szczo dlja wsich – po czajnij łożci na swjato
("Chto jiw des tam, – tut szczob ne jiły!").
U nas, u ljudej takoho bahato,
Nam wolju daj, – my nebo rozdiłym,
Kożen szmatoczok soboju pidpyszem:
"Tut – zliwa naprawo, tut – sprawa naliwo"...
Dobre, szczo Boża wolja sylnisza,
Niż ambiciji naszi (ne w dzerkali krywo)...

Hospod poperedyw pro wowkiw u szkurach
Oweczych ta byczych, pro łżeprorokiw:
Szepczut, worożat, hadajut ta durjat,
Bohom zaruczatsja – krutjat na wsi boky!
– De ż prawdu znajty?! – Je prjami tełefony
Do Batka, i Syna, i Ducha Swjatoho!
Dzwony, podoławszy duszi perepony, –
Do domu nebesnoho znajdesz dorohu!

Pryspiw:
Wirju ja Chrystu odnomu, ja jdu dodomu.
Ne bażaju zła nikomu, ja jdu dodomu.
Ne zważajuczy na wtomu, ja jdu dodomu.
Ja jdu dodomu...

Wsi buły siri, darma, szczo czerwoni.
Zaraz – zełeni, korycznewi, żowti...
Je j hołubi, ałe zwerchu – wsi czorni,
Pusti, newahomi (nawit i towsti).
A ty – ne krady, ne breszy, ne sudy,
Ne zazdry, proszczaj, – ljuby, odnym słowom.
Boh je Suddja, a ty w dim idy
Toj, szczo na nebi pid Bożym pokrowom.

Pryspiw