Podiben Apostołu

Koły metajeszsja w samotnosti.
I wirysz, szcze ne zaboroneno.
To niby w błahodatnomu Rizdwi.
Sekundy łowysz zadowołeno.
Kljanuczy z liżka do dwerej,
To znow do stołu.
Staju podibne ja apostołu
Żyttja zemno Chrystowoho.

Biżu iz domu.
Rozbywaju wszczent.
Nadiju błyzkomu widdat czastynu neba.
I baczu – peretworjujus w nic.
Nawkoło sonnych i bezłykych łyc.
I znaju wsju nepownocinnist fraz.
I wirju w wsju werchownist słowa.
W meni wskypaje błahodatnyj haz.
Szczob w wirsz peretworytys znowu.

A szczo ż tam dali.
Dali ja molju.
Szczob ne załyszyw wse jak je i buło.
Szczob ne predaw win nas bezczasowo wohnju.
I szczob w protopi znowu ne wtonuły.
I chaj mołytwoju prozwuczyt mij wirsz.
Chaj ne zahłochne w dusznych stinach.
Szczob nesposław iszcze ljubowi.
Szczob ukripyw sercja u wiri.