Wtecza

Duże rano prokydajus, duże dowho ja ne splju.
Ciłyj deń chodżu i majus, ne spiwaju, howorju.
Ciłyj deń ne baczu soncja, slozy na oczach mojich.
Wzahali ne ujawljaju, czy je wse ce u żytti.
Załyszyły mene druzi, załyszyły worohy.
Każut: "tobi po zasłuzi", każut – "na tobi, żywy".
Ja ne znaju, szczo robyty, u mojemu serci, żach
I dusza moja poblikła, j chołod u mochjich oczach.

Pryspiw:
Rozżenus. Rozprawlju kryła –
Połeczu na kraj zemli...
Des syrena tam zawyła
Ta ne dlja mene kordony ci.
Rozżenus, rozprawlju kryła,
I podali wid ljudej..
Wże trymatys syły
I wid usich czużych oczej.

Zahubywsja u newoli, "Boże, szczo ja tut roblju?"
Tut łysz kam’jani kordony, skoro z rozumu zijdu.
Sorom tut wże ne huljaje, bo żyttja wże tut nema.
I ptachy wże ne spiwajus... Je dusza moja odna.
Ta mene tut ne trymajus, i stinej w jiji nema
Ne czipajut, ne zajmajus... – ce żyttja moho tjurma
Łysz dumky mene trymajut, osobływo je odna,
Jak żywym sebe widczuty, znaju, wtecza, ce wona...

Pryspiw

Baczu switło, baczu, wolja, treba zwidsy wże ity,
Bo ce ne prosta newolja, i kajdany tut ne ti.
"Widczepys, prokljatyj witer, ja z toboju ne howorju
Łysz skaży, kudy podity duszu cju skaliczenu?"
Des dałeko dywne switło, tam wona czeka mene!
Kałataje serce dyko i u hrudjach szczos pecze.
I ne możu, i ne choczu buty tut chocza by myt.
I u skronjach szczos szepocze, i u hrudjach szczos bołyt.

Pryspiw