Żaljuhidne żyttja

(Ty ne znajesz koły ty pomresz. W samotnosti czy z wirnym druhom. Ałe jak wicznym snom zasnesz, widpowidajesz tilky pered Bohom. I prawda nazawżdy pokyne ti miscja, de stupała noha twoja...)

Żyttja – de joho prożyty?
Smert – czekaje na tebe zawżdy
Prawda – w tomu szczo ty nichto!
Ty zasynaw z nadijeju wyżyty,
Ty prokydawsja iz dumkoju – ja żywyj
Ty zakrywaw swoje serce dlja prawdy –
Niczoho ne znaw!

Pryspiw:
Ałe oczi widkryj,
Podywys nawkruhy
Podywys na swoje żaljuhidne żyttja
Jakszczo wstanesz – to zrazu wpady
Jakszczo ljażesz – to zrazu pomry
Ty nikoły ne budesz żyty tut!

Branec – swojich dumok
Branec – żaljuhidnoho strachu
Chto zna – czomu taka dusza.
Ne dywys na tych, chto pljuje na tebe
Ne słuchaj tych, chto choronyt zażywo
Ne dywys na te, jak do tebe widnosjatsja
Prosto żywy!

Pryspiw:
Poljuby ce żyttja,
Abo pidy w nebuttja
Podywys na te, szczo ty ljubysz w żyttja.
A koły prożywesz,
To spokijnym pomresz
I do Boha ty pidesz nazawżdy!

Ja ponesu tebe nazawżdy
Tilky ruku moju ty wizmy
Tebe czekaje kraszczyj swit
Bez brechni i hłuzuwań
Ja widirwu tebe wid zemli
Ja ponesu tebe nazawżdy
Jak smertnyj rab twojeji zemli
Ty staw carem koroliw!