Mołotom duchu ta jednistju krowi...

Szczo ne tak teper, jak starodawno –
Pochyłyłosja, posmutyłosja?..
Szczo znannja praszczuriw zahubłeno;
Szczo Braterstwo krowne zabułosja?..

Oj, usja prawda teper propała,
Prawda propała, krywda postała!..
Nebo chmaramy ponasunułosja
Nad stepamy j lisamy ponachmuryłosja...

Didy-Pradidy z neba zorjamy
Dywljatsja ta dywujutsja:
Rosy spljat – neprytomniji,
Spljat, ne baczat łycho, szczo kojitsja!

Kurhany j Kromłechy – porozoreni;
Swjaszczenni haji – wyrubani;
Kazky – zabuti; runy – zahubłeni;
Soncja znaky ta zbroja – zaboroneni...

Łljutsja slozamy riky mertwiji
Ta zemlja łeżyt, nacze spałena;
Wikna j dweri w chatkach pozaczyneni –
Wsi zamky ta zasowy zadwynuti...

Ta u Kuzni chtos hryma mołotom
Duchu – stal kuje z krowi jednosti...
Ranok jde – Rus prokydajetsja!
Mołot Duchu b’je – ne spynjajetsja...

Jednist Krowi – zaporukoju
Naszym Wojam znowu stanetsja;
Toż ne spaw kowal u noczi łychij –
Hromom kljawsja win, szczo prokynutsja!