Witer z hir (Wesna jde)

Perszi skażeni hromu rozkaty
Czyste powitrja pronyzujut –
Tak zawżdy nawesni na Naszij zemli.
To hrozy snih ostannij zmywajut...

B’jut bojowi barabany Wesny –
Doszczamy j hromamy.
Wisnyky perszych traw – wony,
A suputnyky jich – chołodni tumany.

Tane na riczkach zmutniłyj lid,
Za teczijeju nesetsja –
Opir bez sensu – Wesna jde;
Joho smert nemynucza – kryszytsja, b’jetsja...

De-ne-de na derewach szcze je
Z oseni łystja – czornije...
Ne łyszytsja niczoho – hradom zib’je
Wesna. Ta spałyt zmarniłe.

J dymom połyne u wysocziń,
De chmary meżujut neba błakyt;
Zirwetsja Witer z Karpatskych hir,
Ta j rozszmatuje u myt...

Witer z hir nese wesnu,
Zasije jiji u stepach nad Dniprom
Proliskamy, bo pam’jataje sumnu
Cju zemlju, szczo wzymku sam skuwaw morozom.

Witer nese na Wkrajinu Wesnu
Wid Karpatskych hir do sławetnoho Donu!
Wlitku rozkwitne w lisach Czyhyrynu,
A woseny werne dodomu...
Doszczamy...