Ramka dlja soncja

My zowsim tut, my tycho
My tycho-neprywitni
I wże na swoje łycho
Nikomu ne pomitni
My wsi żywemo wkupi,
U nij że j pomyrajem
Towczemo wodu w stupi,
Bo "bude" w nas nemaje

Pryspiw:
Tak stomljujetsja serce
I stomljujutsja nohy
Zhoraje wse i rwetsja,
Wmyraje kraj dorohy
Ja dali jty ne stanu,
Sama sobi łyszusja
Newże chocz raz distanu
Toho, pro szczo moljus ja?

Ja zaczekaju ranku,
Tam sonce błyzko chodyt
Zroblju dlja ńoho ramku,
Nechaj mene narodyt
Ja w ramci tij załyszus,
Bo harne z mene sonce
Łysz trochy tam potiszus,
A potim pidu spaty

Pryspiw: (2)
Ne wtomljujetsja serce,
Ne wtomljujutsja nohy
Nowym żyttjam zab’jetsja
Potoptana doroha
Ja duże sylna stanu,
Sama sobi łyszusja
Newże chocz raz distanu
Toho, pro szczo moljus ja?