Nad Wyfłejemom zabłysła zorja

Nad Wyfłejemom zabłysła zorja,
Jasne switło sypłe duhoju,
Switam wiszczu – je wże konec horja,
A prychid carstwa myra spokoju.

Jde za zwizdoju pastyr ubohyj,
Drożucze serce w neho pytaje:
De narodywsja Hospod mohuczyj,
Szczo Jemu sławu anheł zwiszczaje.

Jde aż zi schodu car za zwizdoju,
Mynaje riky, mynaje morja;
A serce b’jetsja iz nespokoju:
Komu se swityt ta jasna zorja.

A zorja swityt, b’je błesk czudowyj,
Horyt u switli stajnja uboha,
Jak znak wełykyj tajny ljubowy
I myłoserdja dlja nas u Boha.