Łora

Dywljusja – nad morem znow czajka krużljaje
I szczyryj prywit mojij mriji nese,
Czariwnym kryłom tychu chwylju hojdaje,
Ja baczu w tij czajci, ljubowe, tebe.

A tam na czowni u neznane pływu ja
I more mene des za obrij nese,
Ta tilky toboju radiju j sumuju,
Pid sonjacznym nebom łysz baczu tebe.

Pryspiw:
Łora, Łarysa – szepoczu im’ja.
Łora, Łarysa – jdu do tebe ja.
Łora, Łarysa – ty moja pryncesa.
Łora, Łarysa – ty ljubow moja. (ost 2 rjadky – 2)

Jakszczo nasze more wid witru zdryhnetsja
I chwyłeju wdaryt ob skelju żyttja,
Na pomicz ljubowi łysz ty ozoweszsja,
Łysz ty porjatujesz iz wyru buttja.

Dywljusja – nad morem znow czajka krużljaje
I szczyryj prywit mojij mriji nese,
Czariwnym kryłom tychu chwylju hojdaje,
Ja baczu w tij czajci, ljubowe, tebe.

Pryspiw (2)