Pomyraje skrypal

Pomyraje skrypal, a do ruk joho tułytsja skrypka,
Dotykajetsja ruk ta nimijut skorbotno wony,
Mow ne baczyt nichto, szczo smyczok peretrudżenyj wypaw
I szczo żurytsja skrypka, czotyry peczalnych struny.

Dajte hołosu jij, bo wona j drużyna j rodyna,
Wse, szczo wtratyw skrypal, i wse te, szczo zdobuw u żytti,
Bo wytaje nad nym joho spiwu pora łebedyna,
A bez ńoho ne mih i w najtjażczij swojij samoti.

Dajte hołosu jij, bo proszczajetsja skrypka żurływo,
I prychyłyt kryło peredczasno posywiwa dal.
Dajte hołosu jij, chaj załyszytsja muzyky dywo,
Może łehszoju bude wże ostannja dlja ńoho peczal.

Pomyraje skrypal, a do ruk joho tułytsja skrypka,
Dotykajetsja ruk ta nimijut skorbotno wony,
Mow ne baczyt nichto, szczo smyczok peretrudżenyj wypaw
I szczo żurytsja skrypka, czotyry peczalnych struny.

Pomyraje skrypal...
Ałe muzyka joho wiczna...