Zakotyłasja soncja tariłoczka...

Zakotyłasja soncja tariłoczka,
Sołowejko zatochkaw w haju.
Pid kopytamy trisnuła hiłoczka, –
Zawtra ja zahynu w boju.

Zawtra ja uwijdu w istoriju,
I dlja mene zupynytsja czas,
I z portreta, naszwydkrucz namalowanyj
Budu wiczno dywytys na was.

Nahostryw ja ob kamiń szabelku,
Pidkuwaww woronoho konja,
Ne bojusja ja boju ni krapelky,
Tilky żal nedożytoho dnja.

Zawtra wse wże bude po-nowomu,
Chtos zahyne, a chtos – na koni,
Toż pidijmemo czaszi, panowe, my,
Szczob cja dolja distałas meni.

Skilky szcze dowedetsja nam bytysja,
Szczob nareszti nastaw wicznyj myr,
Szczob nareszti wony zrozumiły wsi,
Szczo tut smert jich czeka, ne jasyr,

Szczo zemlja nasza stane mohyłoju
Dlja usich, chto prychodyt z meczem,
I wid hniwu naszczadkiw Hatyłowych
Wże nikudy j nichto ne wtecze.

Zakotyłasja soncja tariłoczka,
W oczeretach – to sycz, to sowa.
Zakinczyłysja med ta horiłoczka,
Wid dumok aż triszczyt hołowa.

"Ta newże w nas ne wystaczyt porochu? –
Donesłos z Huljaj-Polja w pitmi, –
Zawtra my ne zahynem wid worohiw,
Worohy chaj zdychajut sami!"

Zakotyłasja soncja tariłoczka,
Sołowejko zatochkaw w haju.
Pid kopytamy trisnuła hiłoczka,
Wczora ja ne zahynuw w boju...