Dusza

Chołodnoju ldynoj, pronzajuszczej misły.
Otkritaja k swetu słehka neznaczyma.
Teczёt ysparjajas, mecztaja zabitsja,
Dusza czełoweka – est sam czełowek.
Otkriwaja wse dwery, wse znanyja myra.
Podsczёti, prosczёti, dobiczy, potery.
Wozmożno kohda-to mne эto prysnytsja.
Wozmożno, Ja splju!

Ja, prosto, choczu cztobi ti ponjał.
Czto-bi ti ponjał o czёm ja tebe howorju.

Wozmożno, ja splju, no wyżu realnost
Prekrasnich mhnowenyj ja ych ne zabudu.
Zakroem w szkatułku do łuczszych wremёn.
Posczytaem na palcach y snowa wsё wspomnym.
Ja wspomnju, o tom kak wsё naczynałos
O tom, kak wsё biło, o tom, kak uszło.
Nadeżda w dusze horet ostawałas.
Nadeżda – Hospod!