Psewdobljuz

Zażurena pani sydyt na dywani.
Ja do neji howorju słowamy-wirszamy,
A wona łyszeń dywytsja wdałecz tak hirko.

Sydymo pid wiknom i szukajemo sniw,
Ja pro nych szcze kołys-to napyszu pisni,
Ałe poky szczo sumno, łysz w nebi smijetsja dwi zirky.

My spiwatymem pisnju pro naszi doszczi,
My spiwatymemo, ałe u duszi
Bude wohko, nemow nadwori uczora.

Skoro soneczko zijde, zipnetsja rosa,
A u twojemu oci zastyhne sloza.
Ja tebe pociłuju, a dali pidu w syni hory.

Czas – iljuzija smichu, iljuzija szczastja,
Czas narodżenyj krykom tretoho błaznja.
Ja szukaju swiżisze j szczyrisze u sobi.

I meni wse odno, chaj spiwajut ptachy,
Chaj kryczat koty na porozi wesny.
Ja zustriw swoju dolju u twojij podobi.

Ne żurysja, ne płacz – zawtra znowu doszczi.
Baczysz, wohnykom switytsja płomiń swiczi –
To moja spopeliła dusza czekaje na wesnu.

Bud mojeju wesnoju, bud switłom i tinnju,
Chaj prochromyt nazawżdy ce dyke tremtinnja...
Zadlja tebe ja tryczi pomru i dwiczi woskresnu.