Dżulija

Pryspiw:
Dżulija, żenszczyna z wostoka,
Harna, trochy kosooka.
Dżulija, ty z Czardżowu, ja zi Łwowa,
My ne wstrjetimsja nijak.
Czujesz? Podzwony, wucha połoskoczem,
Poplotkujem, porehoczem.
Choczesz – napyszy
Skilky boczok tato z mamom nakrutyły anaszy.

Znow twij werbljud piszow w zahuł,
Na horbi weze w auł, prjamo na Stambuł.
Ja budu żdat zawżdy was dwoch
Bilja palmu troch doroh
O, jak by ni był put dalok.

Pryspiw

Tam, de barchany i pisok,
My w zełenyj ostrowok zajdem na chapok.
Nas zrana zbude dwoch pawlin,
Kemeł z’jist twij apelsyn,
O, w ruky wozmu ja akyn.

Swoju rodinu njeżno zhadaju, slozu proronju
I w ljubwi tobi Dżulja pryznajus, wirszi propoju.
Witer sribnyj nawije intimni żełanija,
I nichto ne spytaje nas pro wjeroispowidanije.
Do swidanije.

No bezprjedjełu je predjeł i bauł nasz pochudjeł,
Wes aż wwjerch złjetjeł.
Bidnyj pawlin wid dymu whas
I werbljud jak Mikki Maus,
O, sze j żurawli nas zwut na chaus.

Pryspiw