Bałada pro skorbotnu matir

Wdywljajetsja maty u kljucz żurawłynyj,
Wdywljajetsja maty wes czas wdałecziń.
I mołytsja Bohu: "Wernysja, mij synu,
Synoczku mij ljubyj, prochaju pryłyń!
Pora meni, synu, zbyratys w dorohu
Roky widcwiły, chocz sady tak cwitut,
Biło-biło cwitut.
Synoczku, szczodnyny moljusja ja Bohu,
Tak choczu do sercja tebe pryhonut.

Wernysja, mij synu, wernysja do chaty,
Wijna widhrymiła, jak litnja hroza,
Meni wże za obrij pora pospiszaty..."
Jij pohljad tumanyt sołona sloza.
Ne spytsja matusi u nicz horobynu
Nemow syrotyna znow sydyt kraj wikna,
Wse sydyt kraj wikna.
Oczej ne zimknuwszy, płekaje nadiju
Na zustricz iz synom. Ta marno. Wijna...

Ne tilky u neji syniw widibrała,
Ne w neji odnoji tak serce szczemyt...
W ostannju dorohu zibrałasja mama,
Ta chocze iz synom zustritys na myt.
Wdywljajetsja maty u dal żurawłynu,
Wdywljajetsja z bołem w jasnu dałecziń,
U jasnu dałecziń.
Wse mołytsja Bohu: "Wernysja, mij synu,
Synoczku mij ljubyj, prochaju, pryłyń..."