Torknys mene

Ja czasto prokydajus sered noczi,
Koły zab’jetsja serce, jak kołys,
I ja łeżu, ztuływszy micno oczi,
Poworuchuntys nawit bojaczys.

Tak dywno wse, aż motoroszno triszky.
Ty tut buła szcze myt nazad, szcze myt...
Twoje tepło szcze pam’jataje liżko
I niżnyj trunok tak mene p’janyt.

Pryspiw:
Torknys mene – ja tak coho bażaju,
Harjaczym tiłom pryhornys, molju!
Twojim wohnem ja duszu woskreszaju
I sam ne znaju, jak tebe ljublju!

Łjublju tebe tak trepetno, tak niżno,
Nenacze wiczno wtratyty bojus.
Ty wodnoczas taka swjata – i hriszna,
Szczo ja kłenu tebe j tobi moljus.

Twoji obijmy, jak worota raju,
Pekelnyj płomiń na twojich wustach,
Nemow metełyk, ja w tobi zhoraju
I woskresaju, jak mificznyj ptach!

Pryspiw

Ja budu prokydatys sered noczi –
Chaj obstupaje temrjawa nima,
I ja nijak powiryty ne choczu,
Szczo pusto porucz – i tebe nema.

A nicz taka woroża i bajduża
I ja moljus i szepoczu w slozach:
"Jakszczo ne my, to chaj chocz naszi duszi
Kołys zilljutsja tam, na nebesach!"

Torknys mene...