Bljuz ljubowi

I
W nicz neprykajanu,
mow u bezodnju, padaju.
Boże, ljubow moju
zmoże wsjak zwaty zradoju!

Ja pryznajus tobi,
nacze steżyni batkiwskij.
Hriszno moljus w żurbi,
prawa ne maju znat jakij.

Ty ne swjata, czomu ż –
nacze torkajus wicznosti.
Łysz ne sachnys mene,
ja ne błahaju wirnosti.

Pryspiw:
Ne rozipnu tebe,
ne zakatuju kljatwoju.
Daj rozipnu kosu –
dolju obmanem kljatuju.

II
Nacze małe dytja,
j hore-bida zahrajetsja.
Na wołosynci swit
wes na twojij trymajetsja...

Pizno horyt nasz mak,
sonce czy dast jomu wyrosty?
My perestriłys tak,
nacze wsełenski syroty.

Ne ubywaj sebe
dniw pawutynnjam, bdżiłońko.
Zhljańsja, bez tebe swit
wże ne woskresne, żinońko.

Pryspiw:
Nacze z duszi sloza,
wyjdy chodoju tychoju.
Ja ne ljublju tebe –
ja wże toboju dychaju...
Ja ne ljublju tebe –
ja wże toboju dychaju...
Ja ne ljublju tebe –
ja wże toboju dychaju...