Czuwstwa y misły

Ja wichożu na ułycu, sżymaja tełefon w ruke
Czto ja sejczas czuwstwuju, ne pożełaju y tebe
Sam że choczu tolko nabratsja bolsze sył
Sprawytsja s soboj samym, mne bełij swet ne mył
Wołk wnutry menja carapaet kohtjamy duszu
Popitka usmyryt eho dełaet tolko chuże
Moj mozh w opustoszenyy, kak mohło słuczytsja
Ja ne choczu, ne mohu s potereju smyrytsja
Znaja, w czem pryczyna, sdełat czto-to nerealno,
Nado mnoj tjażełij hruz, fyzyczesky y moralno
Ja poterjał swoju ljubow, ona poprostu uszła
Brosyła, kak kameń w wodu, pryczyna wowse ne jasna
W ljubom słuczae moy czuwstwa nykomu ne ważni
Ja reszyłsja na эtot szah y mne dawno ne straszno
Ja znaju, znaju toczno, czto mne sejczas nado
Mne nyczeho ne pomeszaet, ja pljuju na wse prehradi
Możet, ja bił wynowat, a możet bit ne w эtom deło
Uże ne ważno kto, czto, ja szahaju smeło
Po temnim sonnim ułycam moeho horoda
Ona wspomnyt wse, zapłatyt za wse doroho
Wot ee pod'ezd, krisza ee doma
Ohljadiwajus wokruh, mne zdes wse znakomo
Smotrju na czasi – wremeny połperwoho
Moy ruky trjasutsja ne ot chołoda – ot nerwow
Pyszu posłednee sms "Dobroj noczy.
Bud sczastływa odna yły s kem sama zachoczesz
Na menja że twoej ljubwy nawernoe ne chwatyło
Ja dełał wistrełi w twoe serdce, no werojatno mymo"
Otprawłeno adresatu, łysznych misłej net
Proszczajus s bełim myrom wseho w 17 łet

Uchożu w temnotu, ny o czem ne pożałeju,
Nadejus moja smert – neznaczymaja poterja
Dusza otłetaet, wnow swobodu obretaja,
Teło że ostaetsja, obo mne napomynaja

Prokydajetsja swidomist, wse staje inaksze
Uwimknuwsja rozum, na duszi wraz stało łehsze, m’jaksze
Szczo ce za majacznja, szczo za szałena ideja?
Kraszcze pizno, niż nikoły, djakuju moja małeńka feja
Za wczasne otjamłennja, żyttja – ce wse, szczo maju,
Wtraczaty bilsze niczoho, ja tak sobi hadaju.
Je reczi, za jaki żyttja ja bez rozdumiw widdam –
Chip – chop kultura, kochannja, druzi, a dali dumaj sam
A wona żywe iljuzijamy, wydaje bażane za dijsne,
Zdałeku buło wydno, szczo naszi poczuttja ot-ot trisnut
Ce buło zwyczajnisińkym marnuwannjam czasu
Z minimumom sirych klityn na odynycju masy...
Ni, ce ne realnist – ce wzahali jakas chałepa,
Newże maty kochanu ljudynu – jakas nahalna potreba?
Ne treba meni nikoho, choczu buty łysze sam
Bez porożnich obicjanok, szczo załyszyły w duszi szram.
Widpowidaty tilky za sebe, może ce ehojizm, samoljubstwo?
Newże kraszcze buty altrujistom ta pokinczyty żyttja samohubstwom?
Muczytys wse żyttja czerez ljudynu, szczo kochała, potim rozljubyła,
Czy czekaty momentu, koły ta skaże, szczo znowu poljubyła?
Na moju dumku, kraszcze chaj bude bezodnja
Miż naszymy berehamy hłybynoju kiłometriw z sotnju
Jak i ranisze, my ne porozumniszajemo, łysze zminymos iz czasom,
Ja tak wważaju i bez riznyci, czy budemo my kołys razom...