Rusałky

Nastała nicz ta zori sjajut nad mojeju hołowoju.
Posnuły ljudy, tilko misjac niby czownyk nad wodoju.
I tilko des u dałyni w haju spiwajut sołow’ji.
Aż czuju rehit, płesk wody, ja nosa wysunuw iz chaty.
Dywljus – pływut na bereżok rusałky, syni ta chwostati.
I, nastyływszy osoky, wony ljahły bilja riky.
Jich misjac hrije, nicz pływe sobi powilno ta nespiszno.
A ja dywljus na tych rusałok, meni sumno j trochy smiszno.
Darma, szczo wołny mertw’jaky, bo majut czorni jazyky,
Nenacze widmy na szabaszi.

Pryspiw:
Hej-ła-ła-ła-ła-łej...

Wse, szczo buło, te zahuło, ta skilko wsoho propłyło,
De skilko dusz rusałky ti kołys załoskotały.
Ta car Ochrim na dni morskim sobi u żony wzjaw rusałku...
Nebo padaje wnyz, wnyz!

Pryspiw

Nastane deń, zasjaje soneczko, w sadu zapachnut kwity,
Rusałky zczeznut u pitmi...