Żertwa

Mow żertwa szczyrosti – żyttja,
mow mołodeczych krył
prużnawyj trisk, jak nebuttjam,
ukrywsja suchodił.
Ty szcze na kinczyku pera
Woznosyszsja uwys.
A wże pora? Dawno – pora.
Spadajuczy, mołys.
Jak żertwa szczyrosti, jak kat
ohowtanych bażań,
peremynaj za hrannju hrań,
czekajuczy rozpłat –
za te, szczo marnuwaw swij wik,
nadmiru neba prah,
szczo buw ljudyni czołowik
i druh, i brat, i wrah.
I ja najpersze pomoljus.
I wdruhe pomoljus.
I wtretje pomoljus.
I w smert
z zemłeju poridnjus...