Większa czcionka | Mniejsza czcionka
Jak iszow ja wczora wweczir swityw misjac wysoczko,
Myła w wikno pozyrała czy mo’ dyjszow dałeczko.
Odijszow ja paru krokiw, wona za mnoju kryczała:
– Oj wernysja, cwitku myłyj, czym ja tja prohniwała.
Ta j za naszym, wirysz, torom je zełeni, jak łowec,
Chodyw do nas na zaloty ny parobok, ny wdowec.
Mamcju moja premyłena, ja za ńoho ne pidu,
A ny jomu ruczky ne dam, chocz sja nykda ne wydam.
Jak iszow ja wczora wweczir swityw misjac wysoczko,
Myła w wikno pozyrała czy mo’ dyjszow dałeczko.