Intro. Stojit werba

Stojit werba pobłyzu lisu,
U striczkach wsja, taka krasa.
Dowkoła chodyt kit hulwisa
I kojit sprawżni czudesa.

Pide praworucz – sonce hrije,
Łiworucz pide – wraz moroz,
W lisu... kacapy zaczajiłys,
I kożen druhyj – małoros.

Płekajut nahłuju nadiju
Krasunju-werbu izwesty,
Spyljat, spałyt, a prach rozwijat,
I z nymy wijsko i menty.

Ta kit murkocze: "Chuj wam w rota!
Skorisz udawytesja wy,
Niż wczynyte otu merzotu,
Bo na storożi toj werby

Bohatyri stojat poliski,
Dniprowskych mawok omofor.
Molfary wsi, tatary krymski,
I z nymy djadko Czornomor.

Bo to nasz duch, nasz duch Wkrajinskyj,
Nasz ruskyj duch, bo Rus – ce my!
A ne irzja czuwaszofinska,
Komuno-chochło-moskali.

Chochło-moskal – ridnja Koszczeju,
Baby Jahy win skurwyj syn,
Chochoł prodażnyj wsej duszeju
I druh joho ałkasz-moskwyn.

Nam ne potribni oti pyky,
Brechływe bydło, władnyj cham,
Duchowni pokruczi, kaliky,
Tabacznyk, Putin, Czynhischan.

Orda nowitnja jewrazijska
I russkij mir, imperskyj sram.
Swoja derżawa ukrajinska
Ponad use potribna nam.

Ne tilky duszu, tiło, rozum –
Use żyttja położym my
Za naszu prawdu i swobodu.
Chaj zhynut chochło-moskali!"