My

Chołod sohodni hrubyj –
Nas rozływajut u truby.
Wesny żenutsja dosi
W osiń za namy naoslip.
Ranok powys na nytci –
Wże niczoho ne dosnytsja.
My sami dlja sebe hosti.
Straszno: my – ce wże dorosli...

Bez weseł i bez parusiw,
I ni zemli, ni tiła –
Wohoń zotliw, majak zhoriw...
Ce my, my znawisniły.

Chaj swit widmer mow szkira,
My – je, nas ne znewirjat!
Miż prymar panujut zrady,
Ta miż zajd je nasza prawda!
Miż hryzot prolljetsja switło,
My ptachy ne perelitni,
Bo ljubow na sercja spodi
Tut i zaraz wse zahojit...

Znajszowszy toczku widliku,
Wychod sobi nazustricz!
Bez nerwiw i bez wykrykiw
Iz toczok mertwych zruszuj!

Ranok powys na nytci –
Wże niczoho ne dosnytsja.
My sami dlja sebe hosti.
Straszno: my – ce wże dorosli...
Ce my, i my wże dorosli...