Her Manelih

Odnażdi rannym utrom w predrasswetnij czas,
Kohda homon ptyczyj ne słiszen,
Razdałsja dewi-trołlja tychyj neżnij hłas,
Sładko ricarju tak howorywszyj:

"Herr Mannełyh, herr Mannełyh, supruhom bud moym,
Odarju tebja wsem, czto żełaesz!
Czto tolko serdcu ljubo, połuczysz w sej że myh,
Łysz otwet mne – da yl net?"

"Daruju tebe djużynu prekrasnich kobiłyc,
Czto pasutsja sred roszczy tenystoj.
Ony sedła ne znały, ne wedały uzdi,
Horjaczy y kak weter bistri".

"Twoymy stanut melnyci ot Tyllo do Terno,
Żernowa ych yz medy czerwłenoj,
Kołesa ych – ne siszczesz czyszcze serebro,
Tolko sżalsja nad dewoj wljubłennoj!"

"Prymy moj dar czudesnij – sej ostrij swetłij mecz,
On pjatnadcat kołec złata stoyt.
Daruet on pobedu w ljuboj yz jarich secz,
Ym stjażaesz ti sławu heroja!"

"Ja dam tebe rubachu, koej krasze net,
Czto ne sszyta yz nytok yhłoju.
Ne wydan tut dosełe stol czystij bełij cwet –
Szełk tot wjazan umełoj rukoju".

No ricar rek nadmenno: "Stupaj s daramy procz –
Ti ne nosysz swjatoe raspjate!
Menja ne yskusyt tebe, djawołowa docz,
Moj otwet tebe – boże prokljate!"

Y horko zaridała dewa-hornij trołl,
Procz uszła, bezuteszno stenaja:
"Zaczem ti hordij ricar, otwerh moju ljubow
Poczemu ti tak żestok?"