Dzerkało

I.
Jak rozirwatysja meni sered krasywych?
Sered rozumnych, sered czemnych, sered sylnych?
I jim usim zi mnoju ważko
Ne te, szczob perehnaty – poriwnjatys tjażko

Koły ja szczos każu – parłament zamowkaje
Zapysuje i dumaje. U ihraszky ne hraje.
Biljawky cipenijut, brjunetky apłodujut
Rudi szykujutsja, pohołeni swjatkujut

Wid opłeskiw hucznych tikaju ja na jachti
Sobi każu – szczo dali? Może w kosmonawty?
Moral cijeji basni... Nema morali
Dzerkało moje... Szczo? Breszy i dali!

Pryspiw:
Breszy nam, dzerkało, breszy...

II.
Sonce u zeniti, prokydajs, łedaszczo
Dali bude bilsze, dedali bude kraszcze
I, szcze ne wypywszy rozczynenoji kawy,
Szwydko ja beru do desjatoji oktawy

Ot szczo ne napyszu – wsi każut: Łew Tołstoj!
Sim pasportiw mynuło, a ja szcze Fozzi-boj
Usi słowa moji widbyti u hraniti
Dity w szkoli wczat jich cijeji myti

Ważko ujawyty rozmiry mojeji ujawy
Szcze, bud łaska, kawy. Okuljary – pid zastawu
Ja potim donesu usi detali
Dzerkało moje... Szczo? Breszy i dali!

III.
Ego – jak w Ołeha, baszka – jak u Saszka
Sława – w Jarosława, u Koti – aperkot
U mołodoho Sani – posmiszka OK
U Witi – titi-miti, didżej – supermod el

Powoli prorostaje nasz wełykyj kuszcz
Rozwozymo my ljudjam wesełoszczi pid kljucz
Dzerkało błyszczit, mene nese.
Wiryte, ne wiryte – powirte. Nu i wse.