Prystani

Stoju na prystani, brakuje widstani – szcze krok wpered i okean ne sam.
I wsi twoji duszewni chytroszczi nawit, jakszczo ja buła.
Nam wsim brakuje widstani, brakuje czyjohos dna.
Wsim nam prytyrajutsja błyzkosti, nawit z kym ne buła.
Stoju na prystani, kowtaju widstani, mistamy stin rozdiljat chram,
Twojim witram brakuje micnosti, witryła zastyłajut okean.

Bo nam z toboju doszczi chołodni nad hołowoju. (3)
Bo nam... z toboju... nam...

U mojich hłybynach chtos switło wkljuczyw, nabraw moji zori i wypyw.
I, Boże, czomu mene ne ljubyw? Ja b załyszyłas z toboju...
Stoju na prystani swojeji widstani – szcze krok wpered i okean ne sam.
stoju bez prystrasti w duszewnij kysłosti, u serci tisno mojim kytam...
Naszczo meni twoji perestorohy? Moji hłybyny zahłuszyły Boha. (2)

My z toboju z odnoji widstani, z odnoho czowna.
My z toboju z odnoji prystani, de nas nema...
My z toboju z odnoji widstani, z odnoho czowna.
My z toboju, de nas nema...

Bo nam z toboju doszczi chołodni nad hołowoju. (5)
Bo nam z toboju...