Błysk emeraldowych łez

Ty ljubyw – jak tworyw. Patetycznym akordom
Prołunaw u duszi mojij, sprahlij czudes.
I nechaj rozijszłys my mowczazno i hordo –
Opaływ mene błysk emeraldowych łez.

U stratenczim żalju ja, u skrusi szałenij
Kożen spomyn palju, zahubywszy jim lik, –
Ałe oczi twoji, nezhłybymo zełeni,
Mow sukno kartjara, mene zwatymut wik.

Chaj switanky horjat, jak roz’jatreni rany,
Nabłyżajut szczoraz zapowitnyj porih, –
U hłybynach morskych, o mij niżnyj tyrane,
Ne stmjanije dokir dwoch bezodeń twojich.