Awhustijszyj

Tym jasnisze wdwoch, czym morok hustiszyj,
I dałeki zori błyzki naproczud.
Ty odyn – mij korol, odyn awhustijszyj,
Ti, chto buw ranisze, to tilky poczet.
Tym jasnisze wdwoch, czym morok hustiszyj,
I dałeki zori błyzki naproczud.
Ty odyn – mij korol, odyn awhustijszyj,
Tych, chto buw ranisze, zabud.

Czas pływe, j czyja w tim prowyna,
Szczo uże pozadu żyttja połowyna?
Rewnoszczi u tebe w oczach:
Choczesz znaty, z kym ja diłyła swij szljach?

Tym jasnisze wdwoch, czym morok hustiszyj,
I dałeki zori błyzki naproczud.
Ty odyn – mij korol, odyn awhustijszyj,
Ti, chto buw ranisze, to tilky poczet.
Tym jasnisze wdwoch, czym morok hustiszyj,
I dałeki zori błyzki naproczud.
Ty odyn – mij korol, odyn awhustijszyj,
Tych, chto buw ranisze, zabud.

Wse buło: i prirwy, i kruczi,
Zustriczi pałki j rozstawannja koljuczi.
Może, same jim zawdjaky
Nyni ja dostojna twojeji ruky...

Tym jasnisze wdwoch, czym morok hustiszyj,
I dałeki zori błyzki naproczud.
Ty odyn – mij korol, odyn awhustijszyj,
Ti, chto buw ranisze, to tilky poczet.
Tym jasnisze wdwoch, czym morok hustiszyj,
I dałeki zori błyzki naproczud.
Ty odyn – mij korol, odyn awhustijszyj,
Tych, chto buw ranisze, zabud.

Tym jasnisze wdwoch, czym morok hustiszyj,
I dałeki zori błyzki naproczud.
Ty odyn – mij korol, odyn awhustijszyj,
Ti, chto buw ranisze, to tilky poczet.
Tym jasnisze wdwoch, czym morok hustiszyj,
I dałeki zori błyzki naproczud.
Ty odyn – mij korol, odyn awhustijszyj,
Tych, chto buw ranisze, zabud!.. (3)