Zboji

Jak nema, to ni fany nema, ni herba!
Popid smertju, ljubow’ju ta szcze popidtynnju
Zakużełyt (try krapky) ta sama żurba
I proriżetsja pisnja okriz bljuwotynnja.
Ked my karta pryjszła – jak na hrich szpylowa,
Abys dolju, mow jabko, diłyty nadwoje.
Łypła kulja do sercja, mow do chłopa wdowa,
Ałe wydysz, opryszku, trapljajutsja zboji...

Palci w mnjaso krywawljatsja u skrypalja,
Siri bilma tremtjat na oczach wartowoho.
A dowkoła bahnjuczyt ta sama zemlja
I ta sama sobacza doroha!

Jak nema, – ni samomu nema, ni na dwoch!
I na ljufach irża, i wołossja, mow dratwa.
I powsjudy je didko, i kazna-de Boh,
I u horli zamerzły mołytwa i kljatwa.
De cwite biłyj rjast, czornyj witer hude,
Same czas rachuwaty słowa i naboji!
A zdawałosja, szczo nazyrci Dolja ide,
Ałe baczysz, kozacze, trapljajutsja zboji...