Dołynoju tuman

Zadywys u kari moji oczi,
Tilky serce marno ne trywoż.
Jakszczo baczyty wesełku choczesz,
Treba, ljubyj, pereżyty doszcz.

W nebi zori, nacze diamanty,
I odna – teper nawik twoja.
Hołosnisz zahrajte, muzykanty!
Bo ljubow swoju zustriła ja.

Pryspiw:
Szyrokoju dołynoju pływe tuman-rika
Czerwonoju kałynoju ljubow buła hirka.
Jak dwi zori oswitljujut zakochanym mosty,
U nebi bahrjanomu ty zirnyceju swity!

Tak mene kołys nawczyła maty –
Bez ljubowi swit ne perejty.
Tak buwaje – treba wse widdaty,
Szczob swoje kochannja zberehty.

W nebi zori, nacze diamanty,
I odna – teper nawik twoja.
Hołosnisz zahrajte, muzykanty!
Bo ljubow swoju zustriła ja.

Pryspiw