Łwiwska gitara

Maju, bratyku, lwiwsku gitaru,
Tiszus neju wże dobrych dwadcjat lit,
Kumpel mij z łyczakiwskoho baru
Hraw na nij swojij diwczyni
Tak, jak ja – wsim ljudjam nyni!
Ja z gitaroju, nacze z ridneju,
Po zabawach tak szpiljaju, szczo nu!..
A koły sami my z neju –
Słuchaju jiji strunu,
Szczo pro Łwiw turkocze piseńku sumnu:

"De b ty, druże, mene ne wiw,
Ta najkraszczyj dlja mene – Łwiw,
Tam u wsomu – czariwna hra,
Tam nawit ratusza tancjuje – oj-di-ridi-ra!..
Szkoda trudu i szkoda sliw,
Bo najkraszczyj dlja mene – Łwiw
Zi swojimy "ta joj", "ta jdy"...
I szczastja my zawżdy
Znajdem u Łwowi.

Cja gitara chocza j derew’jana,
Ałe serce i duszu maje też.
Jak pryhornu – spiwaje do rana
Tychu piseńku pohidnu
Szcze j taku dlja mene ridnu.
I łeczu ja u mrijach do Łwowa,
I prowułky wuzeńki wpiznaju,
I mowczyt hora Zamkowa,
Tycho wsjudy, jak w raju, –
Wsi gitaru lwiwsku słuchajut moju:

"De b ty, druże, mene ne wiw..."