Prymary

Ostannim czasom ja, buwaje, ne splju,
Ja ne pyszu wirszi, a prosto łeżu.
Ja odnoznaczno czuju, szczos tam żywe.
To ne małeczi ruch, ni kotyka pysk,
To ne foteli tiń, ni misjacznyj błysk.
Dowoli czitko baczu – szczos tam snuje,
Chtos chodyt, tam brodyt kosmatyj
Chtos promajnuw.
Połyci skryp i szurchit, w kuchni woznja,
Na myt wono zamre i znowu hulnja.
Kryczaty choczu, ta j powitrja nema.
To mary, prymary, tumany i łychowij
Płetut, werzut, hornut naszi dumky.
Kochana spyt, a ja uważno steżu,
Schopyty choczu myt, tajemnu meżu,
De son i jaw wedut chymernyj dwobij,
Ja wstanu, ja wsprjanu, umyt łeczu i parju.
Schoplju zorju, a wse ż łeżu.
Tychyj wyrij
Tut i nyni
Ładyt nasze żyttja.
A szcze, buwaje, strinesz w misti kohos,
Jakes im’ja nazwe, ty wrażenyj, os!
To kłon toho, szczo wże i hadky nema,
To mary, prymary, astrały i cheruwim
Wernut, płetut, wedut nasze żyttja.
Buwaje, znajdesz ty kochannja-żurbu,
Wodnoczas ty widczujesz szczastja j bidu.
Sjahnesz bezmeżnist ty, i razom małe
Omanyt, pomanyt, prymaryt ta j okryłyt.
To ja – ne ja, mij son-dwijnyk.
Tychyj wyrij
Tut i nyni
Prawyt naszi żyttja.
Osjaje raptom jasna dumka czy zmist,
Te ż same czasto baczysz ty potim skriz
W hazetach, czartach, czatach, tełe i snach.
To czary, prymary, sansary i wodolij
Płetut, hornut, wedut naszi czuttja.
Tychyj wyrij
Tut i nyni
Czynyt nasze żyttja.
Buwa, znykaje ricz, nemow chto ukraw,
Z’jawytsja potim tam, de ty j ne buwaw.
Ty robysz szczos, a niby chtos zaważa.
To z neba dar wpade, to wdacza znyka.
Ne choczesz – je, zachoczesz – wse propade,
Nema, nema, a potim raptom bude.
To czary, prymary, ankławy i zorewij
Płetut, metut, wedut nasze buttja.