Dywo

Dywo, moja myła, ty je,
Serce studenije twoje.

Kryła, cwoji kryła zhornu,
Tychi słowa tobi zronju.

Młoju studenoju ljaże nebokraj,
Ihraj! Hraj!
Duszi mojij struny znemoha zabyraj,
Ukraj! Kraj!

Temno, temno w lisi, aż żach,
Tam des duch czutływyj wytaw.

Nezbahnennym czynom zahornu u haj,
U haj! Haj!
Nepomitnym ruchom do tebe pidstuplju,
Zawedu rozmowu, oczamy powedu.
Zaworożu tebe, moja myła,
U chaszczi-netri zatjahnu,
I wse!

Tam lisni zahony newydymych istot,
Zhraji partyzaniw, szynszyła i jenot.
Wyjszły wony usi podywytysja,
Szczo u nas tut z toboju kojitsja,
Postojały, pohłuzuwały
I rozbihłys po jarach.

Sumna ta zymna
Diwa kryżana,
Mełancholijna
Snihurońka.
Tebe obijmu,
Niżno rozpalju,
Łjublju, ljublju, ljublju,
Roztoplju.