Tałapaj

Na zori rano do switu
Rozkażu kazku łahidnu.
Namaljuju raj-rajduhu,
Myłuju ja poraduju.
Zapaszni witry-widuny
Kaposni hrajut nawesni.
Majacznymy społochamy
My litajem zakochani.
Z toboju razom my dołajem swity,
Nesamowytyj ja, zamrijana ty.
My obritajem spokij, potim znowu w polit.
Mynały sonmy tysjacz wesen, zorjanych lit.
Perwynnym spałachom zajmetsja nasza ljubow,
U nebesach łuczytys budem znow i znow
Bezmeżno.
Połum’ja sjaje, switytsja,
Naszi aury stritjatsja.
Oreoły pałajuczi,
My łunajem, jednajuczys.
Ja połonenyj switłom twojich oczej,
Pirnaju w sutnist tych neznanych reczej.
Sołodkyj son, minływyj jaw, swit zapasznyj,
Ne widpuszczu nikoły ja twojeji ruky.
Maljuje rozum rysy dywnych istot,
Bażannja nas zdijmaje raptom do wysot
Zachmarnych.
Pałannja naszych dusz roztopyt wiczni lody,
Spryczynyt kataklizm hłobalnyj, riweń wody
Pidnimetsja krytyczno, potim znykne zemlja.
My – skriz, i tam, i tut, usjudy, czasu nema!
Znenacka hrim, tumany, seli i tajfuny,
Ałe żahu taku ne spynysz, ne każy
Nikomu.
Nebokraj, nam ty nahadaj
Pro ljubow naszu, tałałaj...