Wże dawno ne ważływo

Ja pobaczyw w tobi stilky własnych fobij,
Cja wzajemna złoba stała spilnym chobi.
Ja sebe rjatuju, i tebe likuju,
Znowu deń mynaje, jak newdała sproba.

Naszczo ci skandały, jak wony distały.
Ja wże zarikawsja – ne kazaty j słowa.
Ałe ty prychodysz, znowu szczos znachodysz
I staru płatiwku zapuskajesz znowu.

Wse ce tak dratuje, my sebe ne czujem.
Wże j ne zrozumity – de brechnja, de prawda.
Nam by des upasty, wsi krapky rozkłasty,
Ałe ty ne choczesz – ja tebe ne parju.

Pryspiw:
Wże dawno ne ważływo,
Chto z nas perszym poczaw, a chto ostannim.
My marnujemo syły,
Szczos dowesty – jedyne tupe bażannja.
Kożen znaje napewno,
Szczo pryczynu szukaty w sobi treba –
Spereczatys daremno,
Ałe zawtra my znowu wse pocznemo...

Jakos rozitnuło, my – miszeń i duło.
My jak na dueli – stojimo nawproty.
Nam by schamenutys, znajemo – ce durist,
Szczo trymaje micno, jak ważkyj narkotyk.

Ja nerwowo kurju, jakos ce rozrulju.
Ja tobi howorju – ce realno charyt.
B’jemo tych, chto porucz, kożen sam po sobi.
Wyhribaj, jak choczesz – ja tebe ne parju.
Wse, szczo mały,
Wse prohrały.