Son

U wsjakoho swoja dolja
I swij szljach szyrokyj:
Toj muruje, toj rujnuje,
Toj nesytym okom
Za kraj swita zazyraje, –
Czy nema krajiny,
Szczob zaharbat i z soboju
Wzjat u domowynu.
Toj tuzamy obyraje
Swata w joho chati,
A toj nyszkom u kutoczku
Hostryt niż na brata.
A toj, tychyj ta twerezyj,
Bohobojazływyj,
Jak kiszeczka, pidkradetsja,
Wyżde neszczasływyj
U tebe czas ta j zapustyt
Pazuri w peczinky, –
I ne błahaj: ne wymoljat
Ni dity, ni żinka.
A toj, szczedryj ta rozkosznyj,
Wse chramy muruje;
Ta oteczestwo tak ljubyt,
Tak za nym bidkuje,
Tak iz joho, serdesznoho,
Krow, jak wodu, toczyt!..
A bratija mowczyt sobi,
Wytriszczywszy oczi!

I nema tomu poczynu,
I kraju nemaje!
Nichto joho ne dodbaje
I ne rozrujnuje... I wse to te...
Dusze moja, Czoho ty sumujesz?
Dusze moja ubohaja, Czoho marne płaczesz,
Czoho tobi szkoda? chiba ty ne baczysz,
Chiba ty ne czujesz ljudskoho płaczu?
To hljań, podywysja; a ja połeczu
Wysoko, wysoko za syniji chmary;
Nemaje tam własti, nemaje tam kary,
Tam smichu ljudskoho i płaczu ne czut.

Pryspiw:
O ljudy! ljudy neboraky!
Naszczo zdałysja wam cari?
Naszczo zdałysja wam psari?
Wy ż taky ljudy, ne sobaky! (wes kupłet – 2)

On hljań, – u tim raji, szczo ty pokydajesz,
Łatanu swytynu z kaliky znimajut,
Z szkuroju znimajut, bo niczym obut
Knjażat nedorosłych; a on rozpynajut
Wdowu za poduszne, a syna kujut,
Jedynoho syna, jedynu dytynu,
Jedynu nadiju! w wijsko oddajut!
Bo joho, bacz, trochy! a onde pid tynom
Opuchła dytyna, hołodneje mre,
A maty pszenycju na panszczyni żne.

A ja stoju, pochyływszys,
Dumaju, hadaju,
Jak to tjażko toj nasuszcznyj
Łjudy zarobljajut.
Ot i bratija sypnuła
U senat pysaty
Ta pidpysuwat – ta draty
I z batka, i brata.
A meż nymy i zemljaczky
De-de prohljadajut.
Po-moskowskij tak i riżut,
Smijutsja ta łajut
Batkiw swojich, szczo zmałeczku
Cweńkat ne nawczyły
Po-nimeckij, – a to teper
I kysny w czornyłach!
P’jawky! p’jawky! może, batko
Ostatnju korowu
Żydam prodaw, poky wywczyw
Moskowskoji mowy.
Ukrajino! Ukrajino!
Oce twoji dity,
Twoji kwity mołodiji,
Czornyłom połyti,
Moskowskoju błekotoju
W nimeckych tepłycjach
Zahłuszeni!.. Płacz, Ukrajno!
Bezditna wdowyce!

Chocza łeżaczoho j ne bjut,
To i połeżaty ne dajut
Łedaczomu. Tebe ż, o suko!
I my sami, i naszi wnuky,
I myrom ljudy prokłenut!
Ne prokłenut, a tilky pljunut
Na tych oddojenych szczenjat,
Szczo ty szczenyła.
Muko! Muko!
O skorb moja, moja peczal!
Czy ty mynesz koły? Czy psamy
Cari z ministramy-rabamy
Tebe, o ljutu, zackujut!
Ne zackujut. A ljudy tycho,
Bez wsjakoho łychoho łycha
Carja do kata powedut.

Pryspiw