Zorjana nicz u Mokrjanach

Huljaw ja sobi po Mokrjanach,
Tycheńko na ławoczku siw,
Tut w niczku litnju i pohożu
Kochanu diwczynu zustriw.

Pryspiw:
A wse ce buło u nicz z zorjamy,
Wse ce buło w seli Mokrjany!
A wse ce buło u nicz z zorjamy,
Wse ce buło w seli Mokrjany!

Prysiła wona bilja mene –
I pohljady naszi złyłys,
I tochnuło serce u hrudjach,
Szczo ja jiji baczyw kołys.

Pryspiw

Odrazu ż wona prywitałas –
I hołos tak niżno bryniw,
Tu nicz, u jaku wse ce buło,
Zabuty nijak ne zumiw!

Pryspiw

A potim my wże rozijszłysja,
Zapłakało serce w tu myt,
I ja zrozumiw, szczo na switi
Bez neji ne zmożu ja żyt!

Pryspiw